Vergroot teksten Normale tekstgrootte Verklein teksten
Stichting Door en Voor
Sint Teunislaan 3
5231 BS 's-Hertogenbosch
tel: 073 6401752
 
info@doorenvoor.nl
www.doorenvoor.nl
 
KvK: 17130591
disclaimer

'Wie kerfde ‘schuldig’ op mijn lijf?'
Wilma Boevink

Ik was alleen thuis. Je vader was naar zijn werk en ik had jou naar school gebracht. Ik dweilde de vloer van de woonkamer. Ik had je moeten beloven je prinsessenkasteel te laten staan. Het hele weekend had je er aan gebouwd en nog was je niet klaar. Ik dweilde er voorzichtig omheen. Plotseling zag ik een groot oog in jouw speelgoedkasteel. Een enorme angst overviel me, verlamde me bijna. Het oog keek naar me door de kleine ramen en deuren. Het volgde me, draaide mee naar waar ik ging. Dus ik draaide het oog de rug toe en deed of het er niet was: niks gezien, niks aan de hand. Blijf vooral normaal doen. Ik hield mijn adem in toen ik de kamer uit liep. Eenmaal in de gang trok ik de deur met een ruk achter me dicht. De rest van de middag bleef ik boven. Toen jij na school de kamer in rende, zag ik het oog niet meer. Een paar dagen later zette je vader het kasteel terug in de doos en bracht het naar de speelgoedkast op zolder. Maar ik voelde de aanwezigheid van het oog in die doos en ik vermeed de zolderkamer zoveel mogelijk. In de weken erna kwamen de muren van die kamer tot leven. Ik zag ze steeds duidelijker op en neer golven. Er klopte een groot hart op zolder. En langzaam maar zeker deed ons hele huis daar aan mee.

Dat was de zoveelste keer dat ik werd opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis. Ik ben de tel kwijt geraakt. Net als andere keren verbleef ik er een paar maanden en de arts schreef mij veel extra pillen voor. Ik werd er heel erg duf van. ‘Het ziekteverloop van mevrouw laat helaas een terugval zien’, heette het in de ontslagbrief aan de huisarts. Bij thuiskomst had jij je eigen verslag: ”Je was heel moe hè? En toen moest je een beetje huilen en mocht je van de dokter veel slapen in het ziekenhuis. Ik ga jou heel veel laten uitslapen, mamma.”  Lees verder...

Eigen verhaal anoniem
'De voordelen van een Crisiskaart: Een ervaring op het gemeentehuis in ’s-Hertogenbosch'

Bijna twee jaar geleden moest ik voor het vernieuwen van mijn rijbewijs en paspoort toch echt in levende lijve verschijnen op het gemeentehuis. Best lastig als één van je problemen is dat je bang bent voor groepen mensen en als je ook nog straatvrees hebt.

Helaas kon er niemand met me mee dus ik heb toch maar besloten het zelf te proberen. Met mijn crisiskaart in de hand. Als een reddingsboei hield ik ‘m vast! Doodeng!! Maar het eerste bezoek was me wel gelukt en de aanvragen werden in de behandeling genomen. Terug in mijn auto brak het zweet me uit, maar ik voelde me ook trots dat ik het zelf had gedaan. Dat gaf me hoop en moed voor het vervolgbezoek. Lees verder...

Eigen verhaal Arpad Bremer
Ooit een normaal mens ontmoet?  En…, beviel het?

Arpad Bremer stelt zich voor:

Ik ben een alleenwonende man uit Amsterdam. Sinds april 2009 ben ik als ervaringsdeskundig voorlichter, verbonden aan de Stichting Pandora uit Amsterdam. Helaas, sinds februari 2010, bestaat deze Stichting Pandora niet meer. Tussen februari 2010 en september 2016, waren de Pandora voorlichtingen ondergebracht bij de Cliëntenbond/Geestdrift en per mei 2013 bij het Landelijk Platform GGz in Utrecht. De Pandora voorlichtingen zijn per september 2016 gestopt.

Attentie: Vanaf oktober 2016 ben in zelfstandig ervaringsdeskundig voorlichter van stemmingsstoornissen, zoals depressie, manisch depressiviteit en angst. De voorlichtingen die ik geef, op eigen titel, zijn zoals ik mijn Pandora voorlichtingen gaf, sinds april 2009, maar wel aanzienlijk goedkoper dan voorheen.

Jeugd
Ik ben geboren in 1947 en kom uit een groot gezin van acht kinderen: vijf jongens en drie meisjes. Mijn moeder kwam uit Hongarije (vandaar de naam Arpad) en mijn vader uit Nederland.
Mijn kinderjaren waren traumatisch: we leefden in schrijnende armoede en mijn vader was instabiel; mogelijk manisch- depressief, met pieken en dalen. Mijn moeder moest altijd ‘de kastanjes uit het vuur halen’ omdat mijn vader grote schulden maakte en daarvoor wegvluchtte.Lees verder...

Eigen Verhaal Lidie Nonnekes

Soms wordt je wakker schijnt de zon op z’n hardst en wil je niks liever dan
uren, dagen, weken onder de dekens blijven. Om dat er niks meer zwart ziet dan jou leven...
Vragen als waarom blijven onbeantwoord. En een rit in een achtbaan in een spiraal
naar beneden lijkt onvermijdelijk. 
Je wilt vechten omdat dit niet is hoe je je wilt voelen.
Maar eigenlijk ben je te moe en is elke stap, hap of beweging al te veel. Lees verder....

Eigen Verhaal Jolanda Peters

Hallo, Ik ben Jolanda Peters en er is bij mij 15 jaar geleden borderline persoonlijkheidsstoornis geconstateerd. Ook heb ik last van stemmen in mijn hoofd.
Mijn eigen verhaal gaat merendeels over zelfbeschadiging. Ik had denk ik zoals zoveel mensen wel eens gehoord over zelfbeschadiging.
Vaak dacht ik hoe kan men dat nou doen, totdat er voor mij een eerste keer kwam dat ik er ook mee in aanraking kwam. Ik voelde me heel slecht en had geen eigenwaarde, geen gevoel. Lees verder ...